De Broken Window Theory, geïntroduceerd door James Q. Wilson en George L. Kelling in 1982, beschrijft het escalerende negatieve effect dat verwaarlozing of criminaliteit op laag niveau, zoals gebroken ruiten of zelfs zwerfvuil, kan hebben op een samenleving.
Als een enkele gebroken ruit in een wijk of buitenwijk niet snel gerepareerd wordt, is het zelfs zeer waarschijnlijk dat andere ruiten kort daarna vernield zullen worden. Na de eerste kapotte ruit zullen niet alleen meer ruiten volgen, maar zullen mensen ook inbreken in de getroffen panden, waardoor de cyclus van vandalisme en materiële schade wordt voortgezet. Het is slechts een kwestie van tijd voordat een buurt verzandt in chaos en verval.
Ontvang je PATCHBOX Brochure
Download gratis onze nieuwe PATCHBOX productbrochure als PDF.
Vele jaren voor de publicatie van de broken window theorie concludeerde Philip Zimbardo, een psycholoog uit Stanford, Californië, een parallelle theorie aan de hand van twee voertuigen die hij opzettelijk achterliet in twee contrasterende wijken. De ene werd achtergelaten in Palo Alto, Californië en de andere in de Bronx, New York. Binnen enkele uren werd er ingebroken in de auto die in de Bronx was achtergelaten. Eerst werd de autoradio gestolen, toen werden de ruiten ingegooid totdat het volledig vernielde voertuig gewoon door kinderen op straat werd gebruikt als vorm van vermaak. En dat alles in slechts 24 uur tijd.
De tweede auto in Palo Alto, Californië daarentegen werd een hele week lang niet vernield, totdat Philip Zimbardo deze zelf begon te vernielen door kernachtig de ruiten in te slaan. Zoals hij verwachtte volgden al snel anderen in de buurt dit patroon van negatief gedrag.
Hij concludeerde dat zelfs het vervuilen van de straat, voor sommigen misschien een kleine verwaarlozing van de omgeving en de samenleving, een cyclus van zeer negatief gedrag kan beginnen.
Een ander voorbeeld: een roker zal eerder geneigd zijn om zijn uitgebrande sigaret gewoon op straat te gooien als hij ziet dat anderen dat ook doen. Daardoor voelt hij zich minder persoonlijk verantwoordelijk voor het feit dat zijn sigaret de straat vervuilt.
Met gestructureerde netwerkkasten is het precies hetzelfde - technici zullen eerder geneigd zijn het voorbeeld te volgen en aandacht te besteden aan details door kabelbeheeroplossingen te gebruiken zoals bedoeld.
Maar ondanks de beste bedoelingen vinden technici het vroeg of laat door deadlines en druk steeds moeilijker om een georganiseerde structuur te handhaven.
Bijvoorbeeld het senior management dat een belangrijke online vergadering heeft als de netwerkverbinding wegvalt. De technicus krijgt ongetwijfeld een zeer emotioneel en stressvol telefoontje om het te "repareren". Ze willen altijd graag dat de verbinding zo snel mogelijk weer operationeel is, en het is begrijpelijk dat het netjes repareren van de kabels de laagste prioriteit heeft. Vaak beloven ze zichzelf om op een later tijdstip terug te komen om de ontstane chaos op te ruimen. Ondanks de beste bedoelingen is dit in werkelijkheid vaak onmogelijk of te duur.
Dit is de broken window theorie in de IT werkplaats. De kans op chaotische patching neemt snel toe met elke patch die niet op de juiste manier wordt geïnstalleerd. In een mum van tijd eindigt men met kabelspaghetti waardoor het onmogelijk wordt om nieuwe apparatuur te vervangen of te installeren zonder alle patchkabels volledig te verwijderen en vanaf nul opnieuw te patchen.
Daarom is de belangrijkste uitdaging om netwerkkasten georganiseerd te houden. Anders moet men buitensporig veel tijd en geld besteden aan het opruimen van de rommel die anderen onbedoeld hebben gemaakt. Er is natuurlijk een andere manier, in de patching-utopie, waarbij je je nooit zorgen hoeft te maken over kabellengte of kabelspaghetti.
De oplossing:PATCHBOX elke kabel is precies de juiste lengte als je hem nodig hebt en zit veilig opgeborgen als je hem niet nodig hebt.
